Αφροδισιολογία
Έρπης γεννητικών οργάνων
Πληροφορίες Για Τον Έρπη Γεννητικών Οργάνων
Ο έρπης των γεννητικών οργάνων είναι μια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη ιογενής λοίμωξη η οποία προκαλείται κυρίως από τον ιό του έρπητα τύπου 2 (HSV 2). Ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες κινδύνου για τη μετάδοση του ιού του έρπητα των γεννητικών οργάνων αποτελούν ο μεγάλος αριθμός σεξουαλικών συντρόφων, το ατομικό ιστορικό άλλων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων και η έναρξη της σεξουαλικής ζωής σε νεαρή ηλικία.

Ο ιός του έρπητα των γεννητικών οργάνων μεταδίδεται μετά από στενή επαφή με το άτομο το οποίο φέρει τον ιό. Ο ιός εισέρχεται στο σώμα από μικροτραυματισμούς του δέρματος ή του βλεννογόνου, διαπερνά το χόριο και εισέρχεται στα περιφερικά αισθητικά νεύρα. Γι’ αυτό ο ιός μπορεί να μεταδοθεί ακόμα κι αν κατά την σεξουαλική πράξη χρησιμοποιείται προφυλακτικό, καθώς η πάσχουσα περιοχή μπορεί να μην καλύπτεται πλήρως από το προφυλακτικό κι έτσι ο ιός να μεταδοθεί από το ένα άτομο στο άλλο. Εάν ο ένας από τους δύο ερωτικούς συντρόφους παρουσιάζει έρπη γεννητικών οργάνων που βρίσκεται σε έξαρση, είναι προτιμότερο να μην υπάρχει σεξουαλική επαφή. Ο έρπης των γεννητικών οργάνων μπορεί να μεταδοθεί και με το στοματικό σεξ.
 
Στις γυναίκες ο έρπης των γεννητικών οργάνων είναι συχνότερος απ’ ότι στους άνδρες. Υπολογίζεται ότι 1 στις 4 γυναίκες έχει προσβληθεί από τον έρπη 2. Αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι η μετάδοση από τον άνδρα στη γυναίκα είναι πιο εύκολη παρά το αντίθετο. Οι γυναίκες προσβάλλονται περισσότερο γιατί η περιοχή των γεννητικών τους οργάνων είναι πιο θερμή και πιο υγρή.

Ποια Είναι Η Κλινική Εικόνα Των Έρπη Γεννητικών Οργάνων;
Σύμφωνα με στατιστικές, ο έρπης των γεννητικών οργάνων είναι το συχνότερο σεξουαλικών μεταδιδόμενο νόσημα από πλευρά επιποπλασμού, ενώ, σύμφωνα με έρευνες, μόνο το 10-25% των οροθετικών για τον HSV 2 ατόμων είναι ενήμεροι για την λοίμωξη από την οποία πάσχουν.

Η κλινική εικόνα του ιού του γεννητικών οργάνων διαφέρει από ασθενή σε ασθενή, ενώ σε πάρα πολλές περιπτώσεις η άτυπη κλινική εικόνα ενδέχεται να αποδοθεί λανθασμένα σε μυκητιασική κολπίτιδα ή τραυματισμό. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι διαφορετικά και στο ίδιο άτομο, αν ο ιός χτυπήσει για δεύτερη ή τρίτη φορά. Τυπικά, οι άνδρες αισθάνονται τσούξιμο στο πέος και οι γυναίκες στον κόλπο. Αργότερα στη περιοχή των γεννητικών οργάνων ή του πρωκτού βγαίνουν μικρές φυσαλίδες, που διογκώνονται και εξελίσσονται σε φουσκάλες γεμάτες υγρό. Έπειτα από μία-δύο ημέρες οι φουσκάλες ανοίγουν από μόνες τους και δημιουργείται “κρούστα.

Όταν οι φουσκάλες σπάσουν προκαλείται πόνος και κνησμός. Ο έρπης βρίσκεται μέσα στις δερματικές πληγές που προκαλεί γι’ αυτό και η επαφή με τις πληγές μεταδίδει τον ιό. Μερικές φορές τα συμπτώματα είναι τόσο δραστικά που μπορεί να προκληθεί πόνος σ’ όλο το σώμα, πονοκέφαλος, ακόμα και πυρετός. ”. Οι φουσκάλες πονούν για περίπου δέκα μέρες ύστερα στεγνώνουν και η περιοχή θεραπεύεται. Αν η μόλυνση δεν αποτραπεί τις πρώτες 24 ώρες, θα χρειαστούν τουλάχιστον 14 ημέρες για να καθαρίσει εντελώς η περιοχή που έχει προσβληθεί.

Πως Γίνεται Η Διάγνωση Στον Έρπη Γεννητικών Οργάνων;
Η κλινική διάγνωση του έρπητα των γεννητικών οργάνων πρέπει να γίνεται κατ’ αρχήν από δερματολόγο σε συνδυασμό με εργαστηριακές εξετάσεις, ο οποίος μπορεί να καθορίσει, πέραν άλλων, αν πρόκειται για έρπη HSV1 ή HSV2, δεδομένου ότι ο HSV1 υποτροπιάζει πιο σπάνια από τον HSV2. Για την εργαστηριακή διάγνωση του έρπητα των γεννητικών οργάνων χρησιμοποιούνται οι παρακάτω τρεις μέθοδοι:
  • Καλλιέργεια: Είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα μέθοδος, η οποία, όμως, εμφανίζει υψηλή ειδικότητα και χαμηλή ευαισθησία.
  • Άμεσος ανοσοφθορισμός: Μία γρήγορη και οικονομική μέθοδος με μεγάλη ειδικότητα, αλλά χαμηλή ευαισθησία.
  • Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR): Είναι η μέθοδος με τη μεγαλύτερη ευαισθησία και οι γιατροί προσπαθούν να την καθιερώσουν ακόμα και στις εξετάσεις ρουτίνας, παρά το μεγάλο της κόστος.
Πως Θεραπεύεται Ο Έρπης Γεννητικών Οργάνων;
Εάν ο ασθενής προσέλθει στο γιατρό μέσα στις πέντε πρώτες μέρες από την εμφάνιση των συμπτωμάτων, χορηγούνται δια στόματος αντιιικά φάρμακα, όπως ασυκλοβίρη, φαμσικλοβίρη, βαλασικλοβίρη και μπριβουδίνη. Να σημειώσουμε ότι αυτά τα φάρμακα δεν εξαλείφουν τον ιό, αλλά περιορίζουν την εξάπλωση του ιού σε άλλα σημεία ή επιταχύνουν τη θεραπεία. Ταυτόχρονα με τα αντιιικά φάρμακα, χορηγούνται παυσίπονα, όπως παρακεταμόλη ή ασπιρίνη, για να βοηθήσουν με τον πόνο, τη φαγούρα και τον ενδεχόμενο πυρετό, όπως και τοπικές κρέμες με αναισθητικό, οι οποίες, επίσης, έχουν στόχο ν’ ανακουφίσουν τον πόνο.

Τέλος, για την ανακούφιση των συμπτωμάτων, συνιστάται στον ασθενή:
  • Να διατηρεί καθαρή και στεγνή την πάσχουσα περιοχή για να μην επιμολυνθεί.
  • Να τοποθετεί κρύα επιθέματα στην πάσχουσα περιοχή, όχι μόνο για ν’ ανακουφιστεί από τον πόνο, αλλά και για να φύγουν γρηγορότερα οι φουσκάλες.
  • Να πλένει συνεχώς τα χέρια του, ιδιαιτέρως όταν έρχονται σ’ επαφή με την πληγή.
  • Να αποφεύγει εντελώς τη σεξουαλική επαφή μέχρι να φύγει εντελώς η ενεργή λοίμωξη.
  • Να φοράει πάντα προφυλακτικό σε περίπτωση σεξουαλικής επαφής.
Φόρμα Ενδιαφέροντος